آسمان تاریک و شب بی نور بود
ابر بیدار و ز دردش شد کبود
آسمان چشم انتظار
ابر مسکین بی قرار

عاقبت وقتش رسید
ابر فریادی کشید
آسمان قلبش تپید
خواب از چشم هوا بیرون پرید تا صدایش را شنید
باد شد سویش دوید
ابر بیچاره چه دردی می کشید

باد دستان بزرگش را کشید بر تن ابر سپید
او ز دردش ناگهان جیغی کشید
باد جراح از میان او را درید
بچه را بیرون کشید
بچه سوی مردمان لبخند زد
در دل شب زنده داران زندگانی او دمید
با ورودش روشنی را هدیه داد
کاشت در خیسی چشمان همه برق امید
او چراغ مردم بی خواب شد
نام او مهتاب شد

آیدین - نهم مهرماه هزار و سیصد و هشتاد و چهار - مونتریال