پیش از انتخابات ریاست جمهوری آمریکا مصاحبه های بسیاری درباره آوباما و مککین از تلویزیون پخش می شد. در یکی از این مصاحبه ها یک خبرنگار سیاهپوست در مورد صبوری و کم حرفی سیاهپوستان صحبت می کرد. وی می گفت بسیاری از شخصیتهای سیاهپوست از اظهار نظر، یا اظهار نظرهای شتابزده اجتناب می کنند. توضیح می داد که آنها به این نتیجه رسیده اند که جناح مقابل منتظر فرصتی است تا از حرفهای طرفداران اوباما علیه او استفاده کند. این مساله از اینجا نشات می گیرد که عامه ی مردم یک سیاست مدار را مستقل از طرفدارانش نمی دانند. به طور ساده تر اگر عده ای اوباش مثلا" از آقای اوباما حمایت کنند ولو اینکه اوباما آنها را تایید نکند، بعضی از مردم اوباشگری آنها را به پای اوباما می گذارند. خوشبختانه در انتخابات آمریکا طرفداران اوباما هوشمندانه عمل کردند و دم به تله ندادند.
امروز در ایران شمارش معکوس انتخابات ریاست جمهوری دهم آغاز شده است. متاسفانه ما برخلاف دموکراتهای آمریکا، سعی در تخریب کاندیدای مورد نظر خود داریم. در اینکار گاهی با یک تیر دو نشان می زنیم. گاهی از کاندیدای خود سوالی می پرسیم که سکوتش طرفدارانش را مایوس کند، جواب منفیش آنها را مایوس تر، و جواب مثبتش جناح مقابل را قدرتمند تر. این سوال می تواند کاملا" به صورت غیر رسمی و تلویحی در متن یک مقاله یا حتی نوشته طنز مطرح شود. مثالش بحث حمایت کردن یا نکردن خاتمی از هر گروه سیاسی یا اجتماعی است که زیر فشارند. اگر سکوت کند آنهایی که به سکوتش معترضند بیشتر می شوند. اگر حمایت نکند حامیان آن گروه از او رویگردان می شوند و اگر حمایت کند بهانه ای به دست محافظه کاران می دهد تا حذفش کنند یا رایش را با فریب عامه مردم بشکنند.
اینجا بحث حمایت کردن یا نکردن نیست. بحث این است که آیا زمانی که نه به بار است نه به دار، لازم است کاندیدای خود را که قدرتی ندارد به زور در گودی وارد کنیم که تنها ضعیفترش می کند؟ آیا جز این است که در هر صورت این میدان تنها یک برنده دارد و آن هم کاندیدای جناح مقابل است که از هر سوالی با دروغ و ریا می گریزد؟
یاد خاطره های معلمی می افتم که تعریف می کرد:
در دبیرستان که درس می دادم گاهی یکی از بچه ها در مورد مساله ای سیاسی پرسشی مطرح می کرد که گرچه خود پرسش درست بود زمان و مکانش بسیار تخریب کننده بود. پیش خود می گفتم، آخر پسر جان. اگر راست عقیده ام را بگویم که هردویمان را از مدرسه بیرون می کنند و فرصتهای دیگر را از دست می دهیم. اگر دروغ بگویم هم تو و همفکران تو از من و از یکدیگر نا امید می شوید. چرا این سوال را جایی می پرسی که در هرصورت هم خودت هم مرا بازنده کنی؟

چرا عاقل کند کاری که باز آرد پشیمانی؟