در دنیای خداپرستان من جهنمیم. نماز می خوانند. ترس از مرگ را با خیال بهشت رام می کنند. گاهی می اندیشم که بهشت برایشان راه فرار از جهنم است. هنوز زندگی را به بهشت ترجیح می دهند. می پندارم که تناسخ و بازگشت به همین زندگی برایشان پذیرفتنی تر از بهشت است. خودم هم زندگی در آن بهشت یخ بی مزه را دوست ندارم. احساس می کنم مردم در آنجا تلاش خواهند کرد که از میوه ها و زیبایی ها لذت ببرند اما یک زندگی تکراری و بی هیجان را تجربه خواهند کرد و دچار افسردگی می شوند. یک افسردگی فراگیر. از فکر بهشت که بیرون می آیم دوباره به مردم دیندار و خداپرست می اندیشم. آنها می پندارند آنکه نماز نخواند و ایمان نداشته باشد راهی جهنم می شود. در مغز آنها تصویری از من بی ایمان هست. تصویر تقلا کردن و زجر کشیدن در جهنم. شاید چهرهء آیندهء من در خیالشان بسیار ترسناک باشد. شاید آن تصویر گاهی چون نقاب روی چهرهء زمینی من می نشیند و آنها را می ترساند. چگونه می توانند در میان ما بی ایمانها زندگی کنند؟ چگونه می توانند بعضی از ما را دوست داشته باشند ولی از زجر ما در جهنم نهراسند؟ از دید من اگر کسی ایمانش به بهشت و جهنم راسخ باشد و مرا کمی دوست داشته باشد به میزان ایمانش به آن دیار و علاقه اش به من لاجرم از بی ایمانی من می هراسد. تا کنون کسی را ندیده ام که مرا وادار کند که بلیط بهشت بخرم. ای کسانیکه دوستم دارید و خود برای بهشت رفتن برنامه ریزی کرده اید! آیا می توانید در بهشت لذت ببرید و یاد من بیفتید که شاید دارم در جهنم تجزیه می شوم و دوباره ساخته می شوم تا شیرهء جانم را موجودات زشت و نفرت انگیز بارها بنوشند و صدای زجه های من در عمق ترسناک جهنم در میان صداهای نالهء دیگر جهنمیان منعکس شود و بارها بمیرد؟ وجدان و عشقتان را در زمین به یادگار می گذارید و به بهشت رهسپار می شوید؟