روزها رو به پنجرهء اتاقم می نشیند و آرام نفسش را همراه آهی که از ته دل می کشد به بیرون از خانه می فرستد. تا زمانیکه خانه هستم دور خود می چرخد. شاد و مست. از خانه که بیرون می روم خاموش می شود. از تکاپو می افتد. تا دیرهنگام که به خانه برگردم پشت پنجرهء بسته در تاریکی مطلق به انتظارم می نشیند.
شب از شوق بازگشت من دوباره به تکاپو می افتد. بال می زند. پرواز می کند. نسیم خنکی که از میان بالهایش بیرون می آید عرقم را خشک می کند. هنگامی که می نشینم مرا تماشا می کند. خودش هم شمع است هم پروانه. می چرخد و می چرخد. تا صبح مرا فوت می کند که مبادا گرمم نشود. خیلی دوستش دارم. پنکهء خوبی است. هم کم صدا است و هم کم مصرف.
اکنون خوابم می آید. بروم زیر بادش بخوابم!