روزگاری سپاهیان بی خرد بعد از پیروزی با آتش به جان کتابخانه ها می افتادند. خرمن خرد می سوخت. آتش مهرش بر دل کاغذ می افتاد و کاغذ عقلش را به عشق می فروخت.
رسم امروز جور دیگر است. کمتر کسی آتش به دلبری کاغذ می فرستد. امروز آب خلیفه آتش است. بر کلماتشان آب می ریزند. سپاهیان بی خرد نه! مدعیان خرد. آب در میان کلمات می تازانند. کلمات از نا رفته اند. بوی نم می دهند. بوی تکرار. چون نقش کاهگل دیواری به سن و سال جنگهای کاغذ سوز.